Uit de allereerste recensie van Roetsj: “Sinds de CD Roetsj oet Remunj in mijn brievenbus verscheen is-ie niet meer uit de lade geweest. Limburgse roots met een stevig Americana sausje. Stemmig, vrolijk, ingetogen en energiek. Op deze 2^e CD heeft de Utrechtse Limburger Jos Wijnen gekozen voor alleen maar liedjes in zijn moerstaal. We kennen zijn wortels van zijn eerste CD, Honeysuckle Sweets (2008). Tussen de toen nog Engelstalige juweeltjes verscheen daar opeens Zaat Remunj. Dat hij er nu voor heeft gekozen om een album met alleen maar liedjes in zijn moerstaal uit te brengen, is zeer te prijzen. Zijn betrokkenheid, de urgentie is gegroeid, een volgende stap in een ontwikkeling. Roetsj oet Remunj is een statement.

Je hoort z’n inspiratiebronnen. Lucinda, Gillian, Tom Russell, Steve Earle om eens wat namen te noemen. Hij waagt zich zelfs aan een Daniël Lanois-achtig uitstapje (nou, dan durf je). Je voelt de drang om z’n verhaal te vertellen. Want muziek is voor Wijnen een voertuig voor verhalen, dat is onmiskenbaar. En dat levert op deze CD een prachtig boeket van stijlen en invalshoeken op. Verstaat een randstedeling zijn teksten? Nee, niet altijd, maar is dat erg?  Verstaan we alle USA-americana?  Nee, het gaat om de sfeer en het gevoel. Nou, sfeer en gevoel genoeg op deze tweede schijf van de Limburgse Utrechter. Het leven komt voorbij, verhalen over de dagelijkse beslommeringen, de levensvragen zijn heel herkenbaar, zelfs een lichte hint naar de actuele politiek in Roermond ontbreekt niet.

Van de vorige CD kennen we al de wonderschone stem van Jolanda Peters en de muzikale ondersteuning op accordeon van Han Kooistra (is dat Flaco? nee, het is Han). Van de live-optredens kennen we al de toegevoegde waarde van virtuoos Eric Bosten op gitaar. De keur aan musici die Wijnen nu om zich heeft verzameld laat zien dat zijn talent breder herkend en erkend wordt. Zijn d’r minpuntjes? Nauwelijks. Wijnen vertrouwt soms nog te weinig op zijn eigen stem, hij schakelt nog wat veel Jolanda als ondersteuning in, maar dat komt vast op een 3^e album weer goed. In het eerste nummer klinkt de fade-out wat kunstmatig maar voor het overige is er ook technisch niets op dit in eigen beheer uitgebracht album aan te merken. Klasse.

‘’Loestere’’ zingt Jos Wijnen ons toe en terecht! Luisteren, mensen!!

(hz)

Door algemene aspecten toe te schrijven aan een “ik” of een derde kan ik het gewone en alledaagse bijzonder maken. Ik ben graag in de wereld van gedachten en verhalen, een soort second life maar dan in mijn eigen hoofd. Door enkele van die bespiegelingen in een song te vatten, kan ik ze uit mijn hoofd halen en aan een ieder laten horen”.